Το 2006, η Εφημερίδα της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης δημοσίευσε δύο άρθρα που έχουν ευρέως θεωρηθεί ότι αποδεικνύουν ότι τα οδοντικά σφραγίσματα αμαλγάματος είναι ασφαλή για τα παιδιά:

Timothy A. Rouen, et. Al., Neurobehavioral effect of dental amalgam in Children, JAMA 295(15): 1784-92. 2006.

David C. Bellinger, et. al., Neuropsychological and renal effect of dental amalgam in Children, JAMA 295(15): 1775-83. 2006

Τα μέλη της IAOMT συνειδητοποίησαν αμέσως ότι, για άλλη μια φορά, η επιδιόρθωση είχε γίνει. Αυτές οι μελέτες είχαν ελαττώματα με πολλούς τρόπους, τόσο επιστημονικά όσο και ηθικά. Στα συνημμένα άρθρα, η Sandy Duffy, JD, διαπιστώνει ότι η διαδικασία της ενημερωμένης συναίνεσης και στις δύο μελέτες ήταν πολύ κάτω από τα αναγνωρισμένα ηθικά πρότυπα. Ο Boyd Haley, PhD, βρίσκει μεγάλα επιστημονικά ελαττώματα στα σχέδια και τα συμπεράσματα της μελέτης. Ένα άρθρο από τον Herbert Needleman, MD, που προειδοποιεί τους αναγνώστες να μην εξάγουν «αδικαιολόγητα συμπεράσματα από αυτές τις περιορισμένες μελέτες», δημοσιεύτηκε στο JAMA μαζί με τα δύο άρθρα.

Αυτές οι μελέτες σχεδιάστηκαν για να αποδείξουν ότι τα αμαλγάματα είναι ασφαλή. Με άλλα λόγια, σχεδιάστηκαν για να αποτύχουν.

Σύμφωνα με την κριτική του Δρ. Haley, τα κύρια επιστημονικά προβλήματα με τις μελέτες είναι ότι:

  1. Αγνοήθηκε η μέτρηση της ποσότητας της έκθεσης σε υδράργυρο στα παιδιά, προσδιορίζοντας πρώτα την ποσότητα υδραργύρου που εκπέμπεται από ένα μεσαίου μεγέθους αμάλγαμα έξω από το στόμα. Δεν παρέχονται δεδομένα in vitro για τον καθορισμό μιας πιθανής δόσης.
  2. Χρησιμοποιούνται επίπεδα υδραργύρου στα ούρα και στο αίμα, όταν 90% και πλέον υδραργύρου απεκκρίνεται στα κόπρανα. Αυτό παρακάμπτει τα συμπεράσματα που κάνουν, καθώς τα επίπεδα υδραργύρου στα ούρα είναι αναξιόπιστα όσον αφορά την έκθεση, κάτι που ακριβώς δείχνουν τα δικά τους δεδομένα.
  3. Δεν επέλεξε τις πιο ευαίσθητες παραμέτρους κλινικών δοκιμών για την ανίχνευση τοξικότητας στον υδράργυρο, αλλά χρησιμοποίησε παραμέτρους δοκιμής που είναι γνωστό ότι κυμαίνονται χωρίς γνωστή αιτία ή παραμέτρους που απαιτούν πολύ μακροπρόθεσμη έκθεση σε χαμηλό επίπεδο για να δείξουν επιπτώσεις.
  4. Δεν δήλωσε ότι τα συμπεράσματά τους για την ασφάλεια του αμαλγάματος δεν θα πρέπει να περιλαμβάνουν παιδιά με προηγούμενη νευροαναπτυξιακή ή συστηματική ασθένεια, επειδή αυτός ο ευαίσθητος υποπληθυσμός εξαιρέθηκε από τις δοκιμές.
  5. Αγνόησε την πτώση της απέκκρισης υδραργύρου στα ούρα μετά το έτος 2, παρόλο που η έκθεση σε υδράργυρο από αμαλγάματα παρέμεινε η ίδια ή αυξημένη. Αυτό είναι ένα σίγουρο σημάδι ότι τα άτομα χάνουν την ικανότητά τους να εκκρίνουν υδράργυρο με συνεχή έκθεση σε αυτό το τοξικό μέταλλο.
  6. Κατέστειλε τα δεδομένα του προφίλ πορφυρίνης τους, τα οποία συλλέχθηκαν αλλά δεν δημοσιεύθηκαν, και απέρριψαν με ένα παράλογο σχόλιο.

Αυτές οι μελέτες ήταν κακώς σχεδιασμένες και μας λένε ένα πράγμα που έχει καλή αξία - ότι τα παιδιά με αμαλγάματα πιθανότατα χάνουν αργά την ικανότητά τους να εκκρίνουν υδράργυρο μετά από περίπου δύο χρόνια έκθεσης στο αμάλγαμα. Αυτό το πείραμα θα έπρεπε να είχε γίνει σε πρωτεύοντα θηλαστικά, όχι σε ανθρώπους και να θέτει ένα σοβαρό ζήτημα ηθικής στην ιατρική.

Στην πραγματικότητα, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο James Woods, και άλλοι, δημοσίευσαν μια ανάλυση των δεδομένων το 2007, η οποία έδειξε στοιχεία νεφρικής βλάβης και διαφορές μεταξύ αγοριών και κοριτσιών στην ικανότητα αποβολής υδραργύρου στα ούρα. (Woods JS, Martin MD, Leroux BG, DeRouen TA, Leitao JG, Bernardo MF, et al. 2007. Η συμβολή του οδοντικού αμαλγάματος στην απέκκριση υδραργύρου στα ούρα στα παιδιά Environ Health Perspect 115:1527Ð1531). Τα δεδομένα της μελέτης καταδεικνύουν μια φθίνουσα ικανότητα των νεφρών των ανδρών παιδιών να εκκρίνουν υδράργυρο μέσω των ούρων μετά το 2ο έτος συνεχιζόμενης έκθεσης σε υδράργυρο από τα σφραγίσματα αμαλγάματος τους.

Barregard (Barregard L, Trachtenberg F, McKinlay S.0, Renal effect of dental amalgam in Children: the New England Children's amalgam trial. Περιβαλλοντική Προοπτική Υγείας. 2008 Mar;116(3):394-9) έδειξε «σημαντικά αυξημένο επιπολασμό μικρολευκωματινουρίας στα παιδιά της ομάδας αμαλγάματος (μελέτη CAT) στα έτη 3-5». Αυτό είναι σύμφωνο με την αυξημένη νεφρική βλάβη και δεν συνάδει με το συμπέρασμα ασφάλειας για οδοντικά αμαλγάματα όπως αναφέρθηκε προηγουμένως από τους συγγραφείς των μελετών CAT.

Συνεχίζει να δημοσιεύεται νέα έρευνα που αμφισβητεί τα ευρήματα των αρχικών δημοσιεύσεων σχετικά με τις «Δοκιμές αμαλγάματος για παιδιά».

Προβολή άρθρων: