Choi et al, 2012: Developmental Fluoride Neurotoxicity: A Systematic Review and Meta-Analysis

Περίληψη

Ιστορικό: Αν και το φθόριο μπορεί να προκαλέσει νευροτοξικότητα σε ζωικά μοντέλα και η οξεία δηλητηρίαση από φθόριο προκαλεί νευροτοξικότητα σε ενήλικες, πολύ λίγα είναι γνωστά για τις επιδράσεις του στη νευροανάπτυξη των παιδιών.

Στόχος: Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση δημοσιευμένων μελετών για τη διερεύνηση των επιπτώσεων της αυξημένης έκθεσης σε φθόριο και της καθυστερημένης νευροσυμπεριφορικής ανάπτυξης.

Μέθοδοι: Αναζητήσαμε τις βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, Water Resources Abstracts και TOXNET μέχρι το 2011 για επιλέξιμες μελέτες. Αναζητήσαμε επίσης τη βάση δεδομένων της China National Knowledge Infrastructure (CNKI), καθώς πολλές μελέτες σχετικά με τη νευροτοξικότητα του φθορίου έχουν δημοσιευτεί μόνο σε κινεζικά περιοδικά. Συνολικά, εντοπίσαμε 27 επιλέξιμες επιδημιολογικές μελέτες με υψηλές εκθέσεις και έκθεση αναφοράς, τελικά σημεία των βαθμολογιών IQ ή σχετικές μετρήσεις γνωστικής λειτουργίας με μέσους όρους και διακυμάνσεις για τις δύο ομάδες έκθεσης. Υπολογίσαμε την τυποποιημένη μέση διαφορά (SMD) μεταξύ των εκτεθειμένων ομάδων και των ομάδων αναφοράς σε όλες τις μελέτες χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Πραγματοποιήσαμε αναλύσεις ευαισθησίας περιορισμένες σε μελέτες χρησιμοποιώντας την ίδια αξιολόγηση του αποτελέσματος και έχοντας ως μοναδική έκθεση το φθόριο του πόσιμου νερού. Πραγματοποιήθηκαν το τεστ Cochran για την ετερογένεια μεταξύ των μελετών, η γραφική παράσταση της χοάνης του Begg και η δοκιμή Egger για την αξιολόγηση της μεροληψίας δημοσίευσης. Διεξήχθησαν μετα-παλινδρομήσεις για τη διερεύνηση πηγών διακύμανσης στις μέσες διαφορές μεταξύ των μελετών.

Αποτελέσματα: Η τυποποιημένη σταθμισμένη μέση διαφορά στη βαθμολογία IQ μεταξύ των εκτεθειμένων και των πληθυσμών αναφοράς ήταν -0.45 (95% CI -0.56 έως -0.35) χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο τυχαίων επιδράσεων. Έτσι, τα παιδιά σε περιοχές με υψηλή περιεκτικότητα σε φθόριο είχαν σημαντικά χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης από εκείνα που ζούσαν σε περιοχές με χαμηλό φθόριο. Οι αναλύσεις υποομάδας και ευαισθησίας έδειξαν επίσης αντίστροφες συσχετίσεις, αν και η ουσιαστική ετερογένεια δεν φάνηκε να μειώνεται.

Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την πιθανότητα αρνητικής επίδρασης της υψηλής έκθεσης σε φθόριο στη νευροανάπτυξη των παιδιών. Η μελλοντική έρευνα θα πρέπει να περιλαμβάνει λεπτομερείς πληροφορίες σε ατομικό επίπεδο σχετικά με την προγεννητική έκθεση, τη νευροσυμπεριφορική απόδοση και συμμεταβλητές για προσαρμογή.