Εδώ είναι το τελευταίο από μια σειρά άρθρων που διαψεύδουν τα συμπεράσματα των μελετών CAT, ότι το αμάλγαμα είναι ασφαλές για τα παιδιά, που γράφτηκε από έναν από τους αρχικούς συγγραφείς. Η τελευταία γραμμή αυτής της περίληψης, που υποβαθμίζει την επίδραση του οδοντικού αμαλγάματος στην έκθεση των ατόμων στον υδράργυρο, διαψεύδει το γεγονός ότι οι μελέτες CAT επιβεβαίωσαν ότι η τοποθέτηση αμαλγάματος αυξάνει τον υδράργυρο στα ούρα.
Τροποποίηση των νευροσυμπεριφορικών επιδράσεων του υδραργύρου από γενετικούς πολυμορφισμούς της μεταλλοθειονεΐνης σε παιδιά
James S. Woods, Nicholas J. Heyer, Joan E. Russoc, Michael D. Martind, Pradeep B. Pillaie, Federico M. Farina
Νευροτοξικολογία και Τερατολογία
Διαθέσιμο διαδικτυακά την 1η Ιουλίου 2013
Περίληψη
Ο υδράργυρος (Hg) είναι νευροτοξικός και τα παιδιά μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα σε αυτή την επίδραση. Μια τρέχουσα σημαντική πρόκληση είναι ο εντοπισμός παιδιών που μπορεί να είναι μοναδικά ευαίσθητα στην τοξικότητα του Hg λόγω γενετικής προδιάθεσης. Εξετάσαμε την υπόθεση ότι γενετικές παραλλαγές της μεταλλοθειονεΐνης (MT) που αναφέρεται ότι επηρεάζουν την τοξικοκινητική της Hg σε ενήλικες θα τροποποιούσαν τις νευροτοξικές επιδράσεις της Hg στα παιδιά. Πεντακόσια επτά παιδιά, ηλικίας 8–12 ετών κατά την έναρξη, συμμετείχαν σε μια κλινική δοκιμή για την αξιολόγηση των νευροσυμπεριφορικών επιδράσεων του Hg από σφραγίσματα δοντιών με αμάλγαμα. Τα άτομα αξιολογήθηκαν στην έναρξη και σε 7 επόμενα ετήσια διαστήματα για τη νευροσυμπεριφορική απόδοση και τα επίπεδα Hg στα ούρα. Μετά την ολοκλήρωση της κλινικής δοκιμής, πραγματοποιήσαμε προσδιορισμούς γονότυπου για παραλλαγές των ισομορφών ΜΤ MT1M (rs2270837) και MT2A (rs10636) σε βιολογικά δείγματα που παρασχέθηκαν από 330 από τους συμμετέχοντες στη δοκιμή. Χρησιμοποιήθηκαν στρατηγικές μοντελοποίησης παλινδρόμησης για την αξιολόγηση συσχετίσεων μεταξύ της αλληλικής κατάστασης, της έκθεσης στο Hg και των αποτελεσμάτων των νευροσυμπεριφορικών τεστ. Μεταξύ των κοριτσιών, παρατηρήθηκαν λίγες σημαντικές αλληλεπιδράσεις ή ανεξάρτητες κύριες επιδράσεις για την έκθεση στο Hg και για οποιαδήποτε από τις παραλλαγές του γονιδίου MT. Αντίθετα, μεταξύ των αγοριών, παρατηρήθηκαν πολυάριθμες σημαντικές επιδράσεις αλληλεπίδρασης μεταξύ των παραλλαγών του MT1M και του MT2A, μόνες και συνδυασμένες, με έκθεση Hg σε πολλαπλούς τομείς νευροσυμπεριφορικής λειτουργίας. Όλες οι συσχετίσεις δόσης-απόκρισης μεταξύ της έκθεσης στο Hg και της απόδοσης του τεστ περιορίστηκαν στα αγόρια και ήταν προς την κατεύθυνση της μειωμένης απόδοσης. Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν αυξημένη ευαισθησία στις δυσμενείς νευροσυμπεριφορικές επιδράσεις του Hg σε παιδιά με σχετικά κοινές γενετικές παραλλαγές της MT και μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία για μελλοντικές στρατηγικές που στοχεύουν στην προστασία των παιδιών και των εφήβων από τους πιθανούς κινδύνους για την υγεία που σχετίζονται με την έκθεση Hg. Σημειώνουμε ότι επειδή το Hg των ούρων αντανακλά έναν σύνθετο δείκτη έκθεσης που δεν μπορεί να αποδοθεί σε μια συγκεκριμένη πηγή, αυτά τα ευρήματα δεν υποστηρίζουν μια συσχέτιση μεταξύ του Hg στα οδοντικά αμαλγάματα ειδικά και των δυσμενών νευροσυμπεριφορικών εκβάσεων που παρατηρήθηκαν.
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάστε ολόκληρο αυτό το άρθρο.
